«Έστησ’ ο έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα». Έτσι ξεκινά «ο πειρασμός» των «Ελεύθερων πολιορκημένων» (Σολωμός). Δεν θ’ ασχοληθούμε με τους πρωταγωνιστές, μα με το σκηνικό, το μεγαλείο που αυθύπαρκτο αναπτύσσεται γύρω, χωρίς καμιά παρέμβασή τους (τουναντίον).

Κάτω από την παγωμένη φλούδα της γης δούλευε υπομονετικά η νέα ζωή. Στις σύντομες μέρες και στις ατέλειωτες νύχτες συντελούνταν οργιώδεις διεργασίες κινώντας κυκλικά τον τροχό του χρόνου. Γέννηση, ανάπτυξη, μεσουράνημα, φθορά, θάνατος. Και αναγέννηση! Ζωή εξαρχής, σε μια ασύλληπτη επανάληψη εκτός των πεπερασμένων ανθρώπινων ορίων. Σαν μια μέρα, σαν ένα έτος η ζωή, ξεκινά ένα λαμπρό πρωινό-άνοιξη, όπως του Απρίλη (aprire = ανοίγω), με φως κι ελπίδες. Ο ήλιος ανεβαίνει, πλημμυρίζει δράση ο κόσμος. Καλοκαιριάζει, έρχεται μεσημέρι κι ύστερα απόγευμα με την υποψία των ορίων και την μετουσίωση των ονείρων. Έπειτα το δειλινό-φθινόπωρο μακραίνει σκιές, ασπρίζει μαλλιά, ανοίγει χάρτες απολογισμών. Ώσπου φτάνει το βράδυ-χειμώνας, που οι άνθρωποι γέρνουν αποκαμωμένοι να κοιμηθούν. Μια μέρα η ζωή, ένα έτος με αρχή στην άνοιξη–γέννηση και τέλος στον χειμώνα–θάνατο. Μια φωτεινή παρέλαση εικόνων, ένα εκπληκτικό σκηνικό όπου καθένας είναι απολύτως ελεύθερος να υμνήσει ή να καθυβρίσει τη ζωή με τη στάση του.

«Πώς νοιώθουμε παράφορα, πώς ζούμε έτσι αδιάφορα…». Στίχος του Σωκράτη Μάλαμα, από τους σημαντικότερους που τραγουδήθηκαν ποτέ για τους πυριφλεγείς εγκλωβισμένους. Δήθεν απασχολημένοι σε δήθεν σπουδαίες διαδρομές, ξεχνάμε να σηκώσουμε το βλέμμα στον ουρανό, ν’ ακουμπήσουμε το αφτί στην μάνα γη, ν’ αφουγκραστούμε τους χυμούς που ξυπνάνε και σφυρίζουν ιλιγγιωδώς, το εκπληκτικό θαύμα της ζωής που αναγεννάται. Ο Απρίλης είναι εδώ, ορατό αποτέλεσμα μιας σειράς θαυμάτων που θεωρούμε αυτονόητα (γι’ αυτό ελλείπουν από τις ζωές μας). Εδώ η ζωοδότις, παρθένα άνοιξη, που στρώνει χαλιά στη θερινή γονιμότητα και τη φθινοπωρινή γνώση. Λειτουργίες παλιές όσο κι ο κόσμος. Αντίλαλοι πανάρχαιων τελετών φτάνουν στ’ ανυποψίαστα αφτιά μας μέσα από άγια πάθη ανθρώπων και ζωής. Πάσχα-ανάσταση δεν θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε καμία άλλη χρονική στιγμή. Όπως παλιότερα, στις τελετές-ορόσημα Κελτών, Ετρούσκων-Ρωμαίων, αρχαιοελλήνων, Αιγύπτου, Μεσοποταμίας, της καταπλακωμένης μητριαρχίας, όλων όσων βρίσκουμε πηγαίνοντας πίσω. Διαλαλώντας το θαύμα, έρχονται οι ανθρώπινες στρατιές και θαυμάζουν το περιβάλλον μεγαλείο. Η ιστορία διαθέτει αποκωδικοποιητή με ξεκάθαρο σήμα. Τι φταίει αν οι σύγχρονες συσκευές λήψης είναι πια συντονισμένες αλλού;

«Άνοιξη σκόνη μυριόχρωμη, στων ωραίων γυναικών τα χέρια, όπου τύχει. Άνοιξη τσίτι τσιτωμένο, άνοιξη σφήκα του χεριού, άνοιξη “μη”, “θα μας δούνε”, “τέρας”», ζωγραφίζει υπέροχα ο ποιητής του Αιγαίου, που μια άνοιξη κίνησε κι αυτός γι’ αλλού. Ο Απρίλης είναι εδώ. Με μυρωμένες πνοές, λαμπρό φως, πέρασμα στη νέα ζωή που υψώνει το σκήπτρο της υπέρτατης ελευθερίας. Αυτής που κινεί τον κόσμο προχωρώντας μπροστά, ισοπεδώνει τεχνηέντως υψωμένα τείχη, νικά ακόμη και το θάνατο και εξακολουθεί ν’ απαγγέλλει Ελύτη στην ανάσταση:

«Πουλιά καλά πουλιά μου, εδώ τελειώνει ο θάνατος! Σύντροφοι, σύντροφοι καλοί μου, εδώ η ζωή αρχίζει! Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο. Αύριο, αύριο, αύριο: το Πάσχα του Θεού!».

 

Σχολίασε

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *