Επιλέξαμε και παρουσιάζουμε τρία από τα πολλά και ενδιαφέροντα βιβλία που προτείνει στο αναγνωστικό κοινό της Ξάνθης τις τελευταίες ημέρες το βιβλιοπωλείο “Δύο”:

“Ιστανμπούλ Ιστανμπούλ” – Μπουρχάν Σονμέζ

Τα χρώματα της Ιστανμπούλ πολλαπλασιάζονται καθώς διαλύεται η ομίχλη. Η Ιστανμπούλ με τους τρούλους, τα κάστρα και τα τείχη της. Η Ιστανμπούλ με τις υπόγειες φυλακές της. Στα έγκατα της σύγχρονης μεγαλούπολης υπάρχει ένα μικρό παγωμένο κελί, όπου κρατούνται τέσσερις άντρες: ο μαθητής Ντεμιρτάι, ο γιατρός, ο κουρέας Κάμο και ο μπαρμπα-Κιουχεϊγλάν. Εκεί ο καθένας περιμένει τη σειρά του στα βάναυσα χέρια της εξουσίας. Όποτε δεν δέχονται τα χτυπήματα μιας αδιανόητης βίας, διηγούνται ο ένας στον άλλον ιστορίες. Αυτός είναι ο τρόπος που έχουν βρει για ν’ απαλύνουν την αγωνία και ν’ αντέξουν τον πόνο. Μοιράζονται όμορφα και ευτράπελα περιστατικά. Τα πνιχτά χαχανητά γίνονται το βάλσαμό τους. Τα μυαλά τους ξεφεύγουν με αυτοσχέδια αινίγματα και παραβολές. Σταδιακά, συνθέτουν από κοινού ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό για την ίδια την Πόλη, τους απλούς ανθρώπους και τις ζωές τους, τον απελπισμό και την ελπίδα τους. Μια μεγάλη, πολυφωνική αφήγηση που αρχίζει κάτω από τη γη, αναδύεται και αγκαλιάζει όλα όσα συμβαίνουν στην επιφάνεια. Παρά το δυσοίωνο σκηνικό, το Ιστανμπούλ Ιστανμπούλ του Μπουρχάν Σονμέζ είναι ένα μυθιστόρημα για τη δύναμη της συμπόνιας και της φαντασίας.

“Η στρατιά των υπνοβατών” – Wu Ming

Εγώ θα σου πω πώς πήγαν τα πράγματα. Εγώ που ήμουν στην πλατεία της Επανάστασης. Κάποιος άλλος θα σου τα έλεγε -και μπορεί ήδη να το έχει κάνει- όπως κάνουν όλοι, δηλαδή με την κατοπινή γνώση, αφού έχουν ρίξει μια ματιά στις εικόνας των βιβλίων. Κοίτα, να η κυρα-Γκιλοτίνα, να το πορτρέτο του Ροβεσπιέρου, γύρνα σελίδα και να ο χάρτης των μαχών και με κάθε λεπτομέρεια πώς περνούσαν τα χρόνια, λες και ήταν ελιές. 1789, 1793, 1794“.

Το Παρίσι περνάει νύχτες χωρίς φεγγάρι. Ο Μαρά, ο Ροβεσπιέρος και ο Σαιν Ζυστ είναι νεκροί, όμως υπάρχει κάποιος που ορκίζεται ότι τους είδε στο νοσοκομείο τρελών του Μπισέτρ. Ένας μασκοφορεμένος άνδρας τριγυρίζει στις στέγες: ο απιστευτοσκοτώστρας, ήρωας των λαϊκών γειτονιών, υπερασπιστής της επαναστατημένης πλέμπας, χθες φόβητρο αλλά σήμερα ταπεινωμένος, κυνηγημένος από τη νέα εξουσία. Λένε ότι είναι Ιταλός. Ορδές παράξενων ανθρώπων ξεχύνονται στους δρόμους, αινιγματικά συνθήματα γράφονται στους τοίχους και μια αόρατη δύναμη καθορίζει τη μοίρα των ανθρώπων, τόσο στην πόλη όσο και στα μακρινά δάση της Ωβέρνης. Κάποιος την αποκαλεί “Μαγνητικό υγρό“, κάποιος άλλος “Βούληση“. Κάποια μέρα η αντεπανάσταση θα αφορά τους πάντες. Όμως καλύτερα να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και μάλιστα από την ημέρα που ο Λουδοβίκος Καπέτος συνάντησε την κυρα-Γκιλοτίνα.

“Το χρήμα” – Εμίλ Ζολά

“…Φανταστείτε μια κοινωνία όπου τα εργαλεία παραγωγής είναι ιδιοκτησία όλων, όπου όλος ο κόσμος εργάζεται σύμφωνα με την ευφυΐα του και τις δυνατότητές του κι όπου τα προϊόντα αυτής της κοινωνικής συνεργασίας διαμοιράζονται στον καθένα ανάλογα με την προσπάθειά του. Τίποτα δεν είναι πιο απλό, έτσι δεν είναι; Μια κοινή παραγωγή μέσα στα εργοστάσια, στα ναυπηγεία, στα συνεργεία του έθνους και ύστερα η συναλλαγή και η πληρωμή σε είδος. Αν υπάρξει και αύξηση της παραγωγής, συγκεντρώνεται σε δημόσιες αποθήκες απ’ όπου την παίρνουν πάλι για να καλύψουν τα ελλείμματα που μπορεί να δημιουργηθούν. Είναι ένα είδος διατήρησης της ισορροπίας… Κι αυτό, σαν τσεκουριά ρίχνει κάτω το σαπισμένο δέντρο. Όχι πια ανταγωνισμός, όχι πια ιδιωτικό κεφάλαιο, άρα τέρμα πια οι πάσης φύσης επιχειρήσεις, τέρμα το εμπόριο, τέρμα οι αγορές, τέρμα τα χρηματιστήρια. Η ιδέα του κέρδους δεν έχει πια καμιά έννοια. Οι κερδοσκοπικές πηγές, τα εισοδήματα τα κερδισμένα χωρίς εργασία, καταργούνται…“.

 

Σχολίασε

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *