Η εικόνα του τέως βασιλιά να σπαράζει στο κλάμα στην κηδεία του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη κάνει το γύρο του διαδικτύου. Τίποτα το περίεργο εδώ, αν σκεφτεί κανείς πόσα οφείλει στην οικογένεια Μητσοτάκη ο παλιός μονάρχης της χώρας, όχι μόνο για την αποστασία του 1965 και το βασιλικό πραξικόπημα, αλλά και για την περιουσία του ελληνικού λαού που έφευγε νύχτα από το Τατόι.

Αντί άλλου σχολίου αναδημοσιεύουμε το χρονικό που είχε παρουσιάσει πριν από δέκα χρόνια η εφημερίδα “Έθνος” για την απομάκρυνση της εθνικής περιουσίας χάρη και στην παρέμβαση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Τα όσα κωμικοτραγικά διαδραματίστηκαν στο Λονδίνο με τη δημοπρασία του οίκου Kρίστις δεν συνιστούν μια αυτοτελή ιστορία. Είναι η συνέχεια της «μεγάλης ληστείας» του 1991 που διέπραξαν νομοτύπως μεν, αλλά λάθρα και παρανόμως εθνικώς. η τότε κυβέρνηση της N.Δ. υπό τον K. Μητσοτάκη και οι Γλίξμπουργκ.

Τη βδομάδα που μας πέρασε, απλώς ρευστοποιήθηκαν «κλοπιμαία» της εποχής εκείνης. Κατά κάποιον τρόπο συμπληρώθηκε το έργο που άρχισε να παίζεται τότε. Σε τελευταία ανάλυση με τη στάση της η σημερινή κυβέρνηση Καραμανλή και με το εξώδικο Bουλγαράκη, για… τα μάτια του κόσμου το άφησε να ολοκληρωθεί. Αν και μάλλον ο επίλογος δεν γράφτηκε ακόμη, αφού μάλλον πρέπει να αναμένονται στο μέλλον κι άλλες δημοπρασίες για τα αμέτρητα άλλα αντικείμενα που κλάπηκαν τότε «νομίμως».

Εκτιμώντας τα όσα εξελίχτηκαν τότε, το «Έθνος», πρωτοστατώντας στις αποκαλύψεις, έγραφε με καυστικότητα: «Με τη βοήθεια γραικύλων οι οποίοι αντιποιούνται υπουργήματα, βάφτισαν προσωπικά είδη χιλιάδες αντικείμενα αστρονομικής αξίας, τα άρπαξαν και τα μεταφέρουν προς εκποίηση στις αγορές…».

Η αρπαγή

H επισήμανση αυτή γίνεται πριν από δεκαέξι χρόνια (19 Φεβρουαρίου 1991), ενώ εξελισσόταν το μεγάλο «ριφιφί» στο Tατόι με τα περιβόητα εννέα κοντέινερ που άρπαζαν οι Γλίξμπουργκ για να τα μεταφέρουν στο Λονδίνο ως «οικογενειακή οικοσκευή». Προέβλεπε ακόμη τότε το «Έθνος» ότι οι θησαυροί «θα βγουν στο σφυρί» και ότι «αναμένεται η εμφάνισή τους στις δημοπρασίες». Δεν έπεφτε έξω ούτε ως προ το τελευταίο, αφού και πριν από την τωρινή αγοραπωλησία του “Kρίστις” έχουν προηγηθεί κι άλλες λιγότερο γνωστές και άγνωστες. Όπως οι εκποιήσεις «προικώων» της Φρειδερίκης παλιότερα (1975-1980). Για παράδειγμα τότε μια ταμπακέρα του Μεγάλου Φρειδερίκου της Πρωσίας πουλήθηκε για 86.000 λίρες, ένας πίνακας του ζωγράφου Aϊβαζόφσκι για 24.000 κ.τ.λ.

Σήμερα, με τις ανακοινώσεις τους γύρω από τη δημοπρασία, ο Κωνσταντίνος και το περιβάλλον του παραδέχονται εμμέσως, προκειμένου να στηρίξουν τα σενάριά τους (άλλος «ξεπουλά τα ασημικά» κι όχι αυτοί), ότι κι άλλα πολλά είχαν βγει στο σφυρί κρυφά. Ανάμεσα στα πωλούμενα παραδέχονται ότι υπήρχαν και αντικείμενα που αφαιρέθηκαν κατά «τη γκανγκστερική επιχείρηση» του 1991 (ο χαρακτηρισμός δεν είναι ο χειρότερος κι έχει γίνει στη βουλή της περιόδου εκείνης). Διότι για να υπάρχουν τέτοια σημαίνει ο Κωνσταντίνος τα πούλησε…

Πάντως, ανεξαρτήτως των επιμέρους πτυχών της υπόθεσης και του ενδο-Nεοδημοκρατικού καβγά για τον χειρισμό της, η ουσία είναι πως η σημερινή κυβέρνηση αποδείχτηκε αντάξιος χειριστής της προκατόχου της. Άλλωστε αρκετά πρόσωπα που συμμετείχαν τότε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στη «δωρεά» δημόσιας περιουσίας στους τέως, είναι στελέχη της κυβερνητικής παράταξης.

Στο σκοτάδι η επιχείρηση με τα κοντέινερ

O Γλίξμπουργκ και το περιβάλλον του σήμερα θεωρούν συκοφαντικά όσα λέγονται για «ριφιφί» το 1991 και για φυγάδευση (εξέδωσαν μάλιστα και σχετική ανακοίνωση). Δυστυχώς, γι αυτούς κι όσους άλλους σήμερα θέλουν να κλείνουν τα μάτια, τα γεγονότα εκείνα έχουν καταγραφεί με λεπτομέρειες. Δεν συνιστούσαν μόνο λεηλασία, αλλά και πολιτικό-οικονομικό σκάνδαλο πρώτου μεγέθους για την εποχή. Διαρκείας μάλιστα, όπως αποδεικνύεται.

Δεν είναι καθόλου περίεργο που άμεσα εμπλεκόμενοι ή και πρωταγωνιστές στην υπόθεση τότε, όπως ο πρωθυπουργός K. Μητσοτάκης, ο υπουργός Οικονομικών I. Παλαιοκρασσάς, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος B. Πολύδωρας… σφυρίζουν αδιάφορα.

H επιχείρηση «κοκο-ντέινερ» για τη φυγάδευση των θησαυρών οργανώθηκε στο σκοτάδι. Όπως μυστικά έγινε και ό,τι προηγήθηκε επί δύο μήνες (αίτηση Κωνσταντίνου για «εξαγωγή οικοσκευής», συγκρότηση επιτροπής, κυβερνητική έγκριση για εξαγωγή, συσκευασία αντικειμένων κι όλα τα σχετικά). H μυστική επιχείρηση αποκαλύφτηκε μόλις τα ξημερώματα της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς (17 Φεβρουαρίου). Άγνωστος φορτοεκφορτωτής τηλεφώνησε σε εφημερίδες κι έδωσε την πληροφορία για μεταφορά θησαυρών από το Τατόι. Χάρη σ’ αυτή οι δημοσιογράφοι που έσπευσαν εκεί έγιναν αυτόπτες μάρτυρες στα γεγονότα.

O ρεπόρτερ του «Έθνους» N. Zερβονικολάκης, που ήταν ένας απ αυτούς, περιγράφει ως εξής τη λεηλασία: «Το λουκέτο στη σιδερόπορτα του φράκτη (του Tατοΐου) ήταν κλειδωμένο, δεν υπήρχε ψυχή γύρω… Το πιο παράξενο ήταν ότι βλέπαμε να πηγαινοέρχονται αυτοκίνητα της αστυνομίας…». Οι δημοσιογράφοι μπήκαν κρυφά στον χώρο κι είδαν τους γερανούς να φορτώνουν νταλίκες. «Μετά τη φόρτωσή της, κάθε νταλίκα ξαναπήγαινε στη θέση της και περίμενε για να ξεκινήσουν όλες κομβόι… Αντί να φύγουν από τη Λ. Tατοΐου, πήραν τον πίσω δρόμο προς Κατσιμίδι, κάνοντας τελικά ένα τεράστιο κύκλο μέχρι να φτάσουν στο ντόκο 3 του Aγίου Διονυσίου όπου περίμενε το πλοίο “J. Borchard”…».

Περίπου κρυμμένο ήταν κι αυτό, έτοιμο να σαλπάρει. Όλα ήταν ρυθμισμένα να γίνουν με μυστικότητα. Έτσι και συνέβη και το πλοίο απέπλευσε με επτασφράγιστα τα κοντέινερ σε λίγες ώρες. Ήταν το βράδυ της Αποκριάς, με απόντες τους τελωνειακούς και τον τύπο να μην κυκλοφορεί την άλλη μέρα, λόγω της αργίας.

Παιδικές δικαιολογίες από την κυβέρνηση

Όταν αποκαλύπτεται την Τρίτη (19 Φεβρουαρίου 1991) η φυγάδευση, η κυβέρνηση αντιδρά όπως ο δράστης που συλλαμβάνεται επ’ αυτοφώρω και επικαλείται παιδαριώδη άλλοθι. O Βύρων Πολύδωρας, ως κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης Μητσοτάκη ανακοινώνει ότι όλα έγιναν κανονικά και εν γνώσει των πολιτικών αρχηγών της αντιπολίτευσης. Ήταν, δηλώνει, απολύτως ενημερωμένοι! Επιπλέον προβάλλει τον ισχυρισμό ότι η μεταφορά πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της συμφωνίας με τον Κωνσταντίνο που είχε κάνει η προηγούμενη κυβέρνηση του A. Παπανδρέου! Σημειωτέον ότι τέτοια συμφωνία ουδέποτε πραγματοποιήθηκε, αν και είχαν γίνει διαπραγματεύσεις το 1988.

Μετά τη σφοδρή αντίδραση ΠαΣοK και ενιαίου Συν (κατήγγειλαν με σφοδρότητα τις «αθλιότητες», τα «ασύστολα ψεύδη» και την «πρωτοφανή πολιτική αλήθεια») η κυβέρνηση προσπάθησε να ανασκευάσει με «ναι μεν αλλά…».

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις των τότε αρμοδίων υπουργών, στα εννέα κοντέινερ «με μεικτό βάρος 32 τόνων» περιέχονταν 1.104 κιβώτια, το καθένα από τα οποία περιείχε άγνωστο αριθμό αντικειμένων. Υπήρχε κατάλογος (αυτός που αναζητούνταν μέχρι προχθές και δεν έβρισκε πουθενά ο υπουργός Πολιτισμού). Όσο για το περιεχόμενό τους, είναι ενδεικτική η τότε απάντηση του υπουργού Οικονομίας I. Παλαιοκρασσά σε δημοσιογραφική ερώτηση: «Δεν ξέρω τι περιείχαν. H επιτροπή γνωρίζει… Πού να ξέρω; Εγώ είμαι στην Άνδρο… Φαντάζομαι ότι έχει γίνει καταγραφή και εγκρινόταν τι θα μπει στο κάθε κοντέινερ και έχουν σφραγιστεί…».

Έτσι, ορθώς, από τη σκοπιά του και για το «καλό της παράταξης» ο πρώην υπουργός δηλώνει σήμερα ότι «έκανε βλακεία ο Bουλγαράκης που ανακίνησε τέτοιο θέμα…».

Το χρονικό ως το ξεπούλημα

  • 1973: H χούντα του Παπαδόπουλου, μετά την κατάργηση της βασιλείας, με μια κίνηση εντυπωσιασμού για προπαγανδιστικούς-δημαγωγικούς λόγους, απαλλοτριώνει με διάταγμα την ακίνητη και κινητή βασιλική περιουσία. Τυπικά τότε ίσχυε ακόμη η Συντακτική Πράξη του 1924, σύμφωνα με την οποία είχε κηρυχτεί δημόσια η βασιλική περιουσία, μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας και το δημοψήφισμα. Μετά την επιστροφή του βασιλιά (1936) και μέχρι τότε, το ζήτημα της περιουσίας δεν είχε διευθετηθεί νομοθετικά.
  • 1974: Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των Iωαννίδη-Γκιζίκη σημειώνεται «πλιάτσικο» σε πρώην βασιλικές κατοικίες (Ηρώδου Αττικού κ.ά.). Μετά την κατάρρευση της δικτατορίας καταργείται το διάταγμα, όπως και κάθε άλλη συντακτική ή νομοθετική πράξη της, η οποία ήταν αντίθετη στο σύνταγμα του 1952. Ενώ εκκρεμεί ακόμη το πολιτειακό, συγκροτείται επιτροπή διοίκησης και διαχείρισης της βασιλικής περιουσίας. Αποστολή της να την καταγράψει και να την παραδώσει μετά την ολοκλήρωση του έργου της «εις τους ιδιοκτήτας της…».
  • 1975: Συγκεντρώνονται στο Τατόι και τα αντικείμενα από τα άλλα ανακτορικά χτίσματα σε Αθήνα και Κέρκυρα. H επιτροπή ολοκληρώνει το έργο της και «παραδίδει» στον εκπρόσωπο του Κωνσταντίνου Γλίξμπουργκ, ναύαρχο M. Σπανίδη. «Έκτοτε η περιοχή επανήλθε εις την κυριότητα του τέως» ισχυρίζονται οι βασιλικοί, αλλά και οι εκάστοτε εκπρόσωποι των κυβερνήσεων της N.Δ.
  • 1981: Ταφή της Φρειδερίκης στους «προγονικούς τάφους» του Tατοΐου, με τιμητική παρουσία εκπροσώπων της κυβέρνησης Ράλλη.
  • 1984-1989: Διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου με τον τέως για την τύχη της περιουσίας, αλλά χωρίς συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
  • 1990: Αίτημα του τέως προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη για εξαγωγή της κινητής περιουσίας από τη χώρα. Σύσταση εν κρυπτώ κυβερνητικής επιτροπής (υπουργοί Οικονομικών και Πολιτισμού οι I. Παλαιοκρασσάς και Tζ. Tζαννετάκης) για να αξιολογήσει και να χαρακτηρίσει τα αντικείμενα (αν πρόκειται για αρχαιολογικά, βυζαντινά κ.λπ.). Συσκευασία των αντικειμένων για τα οποία δόθηκε άδεια ερήμην της βουλής, να εξαχθούν (υποτίθεται πως δεν παρουσίαζαν ιστορικό ενδιαφέρον).
  • 1991: Διάρρηξη, με ή χωρίς εισαγωγικά, στο Τατόι και αφαίρεση πινάκων και άλλων αντικειμένων για τα οποία δεν υπήρχε άδεια εξαγωγής. Κατά το παρελθόν είχαν σημειωθεί και άλλα παρόμοια (συχνές φωτιές κ.ά.). Επιχείρηση εξαγωγής μέρους των αντικειμένων, με τα γνωστά εννέα κοντέινερ. Μπροστά στον σάλο διακόπτεται η μεταφορά και άλλων, τα οποία κυβέρνηση και τέως χαρακτήριζαν ως οικοσκευή.
  • 1992: Συμφωνία κυβέρνησης και Γλίξμπουργκ για την περιουσία.
  • 1993: H κυβέρνηση Παπανδρέου ακυρώνει τη συμφωνία Mητσοτάκη-Κωνσταντίνου.
  • 1994: Νέο νομικό πλαίσιο διέπει την τέως βασιλική περιουσία και ξεκινά η μακρόχρονη δικαστική διαδικασία, που θα λήξει το 2003 με τη νέα αφαίμαξη του δημοσίου ταμείου από τους Γλίξμπουργκ (την αποζημίωση των 4,7 δισ. ύστερα από την απόφαση των ευρωπαϊκών δικαστηρίων).

Tάκης Kατσιμάρδος – info-war

 

Σχολίασε

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *