Την άποψή τους για την κατάσταση που επικρατεί στα μέσα ενημέρωσης της Ξάνθης καταθέτουν στο indexanthi.gr οι δημοσιογράφοι Γιάννης Σιδηρόπουλος και Sami Karabougioukoglou.

 

Γιάννης Σιδηρόπουλος: «Δημοσιογραφία χωρίς πυξίδα στην Ξάνθη»

Ο εργασιακός εκπρόσωπος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης και διευθυντής του xanthipress.gr Γιάννης Σιδηρόπουλος, ξεκινά κάνοντας μια επισκόπηση της κατάστασης στην τελευταία εικοσαετία: «Η δημοσιογραφία στην Ξάνθη κλείνει ένα κύκλο είκοσι ετών εξέλιξης με προόδους αλλά και πολλά πισωγυρίσματα» λέει. «Είναι αλήθεια ότι για πρώτη φορά το 1994, με την ίδρυση του Καναλιού 6 και του Δημοτικού Ραδιοφώνου, είχε ανοίξει μια νέα εποχή για τα τοπικά Μ.Μ.Ε. Είχε προηγηθεί, από το 1988 με την ελεύθερη ραδιοφωνία, η προσπάθεια με τον FM 100 και το Ράδιο Ξάνθη της Φ.Ε.Ξ., που έθεσαν κάποιους όρους με την δική τους οπτική, μακριά από το κύμα λαϊκισμού και του ιδιότυπου τοπικού αυριανισμού. Το 1994 με την ίδρυση δύο μέσων ενημέρωσης που απασχόλησαν αρκετούς δημοσιογράφους, οι οποίοι είχαν την αναγκαία μόρφωση και κατάρτιση, στη δημοσιογραφική «πιάτσα» της Ξάνθης (σε όποια ορίζεται ως δημοσιογραφική και όχι σε αυτή των παρασίτων), κατακτήθηκαν όσα για την υπόλοιπη χώρα ήταν περίπου αυτονόητα στη δημοσιογραφία, τη δεοντολογία, το ρεπορτάζ, την κάλυψη όλων των απόψεων, των χώρων κλπ. Είτε οι προθέσεις ήταν αγαθές είτε όχι, είναι χαρακτηριστικό ως παράδειγμα ότι πριν τη δεκαετία του ‘90 η Αριστερά δεν είχε βήμα στα Μ.Μ.Ε., η φωνή της θεωρείτο περίπου «περιττή» από την κατεστημένη και συντηρητική αντίληψη, όμως όλη αυτή η στοιχειώδης γνώση έγινε κτήμα όλων των Μ.Μ.Ε. και το επίπεδο γνώρισε σημαντική άνοδο».

Και ο συνομιλητής μας συνεχίζει λέγοντας: «Αυτή η διαδρομή υπέστη μια ανάσχεση τα τελευταία χρόνια λόγω της κρίσης, η οποία έπληξε πολλαπλάσια την περιοχή της Ξάνθης, με την ανεργία των δημοσιογράφων να φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη. Άλλωστε, λόγω της νοσηρής ιδιαιτερότητας της Ξάνθης, η αξιοπρεπής εργασία για τους δημοσιογράφους στην περιοχή δεν ήταν ποτέ δεδομένη, ενώ σήμερα η πραγματικότητα που βιώνουν ο πολίτης και ο δημοσιογράφος είναι μάλλον εξόχως αρνητική. Στο κλίμα της γενικότερης κρίσης που πλήττει τον δημοσιογραφικό χώρο σε ηθικό, εργασιακό, θεσμικό επίπεδο, η περιοχή της Ξάνθης πλήττεται διπλά λόγω της υστέρησης που είχε στο παρελθόν. Τα αρνητικά φαινόμενα πολλαπλασιάζονται, η δημοσιογραφική εργασία και γνώση ευτελίζονται, η ηθική καταρρακώνεται ταυτόχρονα με την αδυναμία που παρατηρείται -όχι μόνο τοπικά- να προσαρμοστεί ο δημοσιογραφικός κόσμος στα νέα δεδομένα. Η εποχή της αβεβαιότητας και της προφανούς πτώσης του επιπέδου, συνεχίζει να δίνει ευκαιρίες σε όσους διαθέτουν οξύ πνεύμα, διορατικότητα και αντίληψη της νέας διαδικτυακής και global πραγματικότητας. Μέσα σε αυτή τη μίζερη εποχή των τελευταίων ετών στην Ξάνθη, συνέβησαν μερικά από τα ευχάριστα δημοσιογραφικά επιτεύγματα αλλά και μερικές μεγάλες απογοητεύσεις. Ο καθένας διαλέγει τη φωτεινή ή τη σκοτεινή πλευρά για να βαδίσει και ο χρόνος είναι αυτός που καταξιώνει τους συνεπείς». Και καταλήγει λέγοντας: «Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η εικόνα αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό την ίδια την κοινωνία, την ηθική της, την καλλιέργειά της, τις αντιστάσεις της. Με τις παραφωνίες της φυσικά».

Sami Karabougioukoglou: «Από πού προέρχονται τα χρήματα σε εφημερίδες που δεν διαβάζονται;»

Τη δική του ματιά στα πράγματα καταθέτει ο Sami Karabougioukoglou, ένας από τους απολυμένους της Ε.Ρ.Τ. που ιδίοις κόποις και εξόδοις κρατούν ακόμη ανοιχτή και δυνατή τη φωνή της στην κοινωνία.

«Τα τελευταία δέκα-δεκαπέντε χρόνια φαινόταν προς τα πού θα πήγαινε το πράγμα με τα μέσα ενημέρωσης σε όλη τη χώρα, ξεκινώντας από το κέντρο όπου η σφαγή των αμνών έχει ξεκινήσει πριν από την κρίση» λέει εισαγωγικά και προσθέτει: «Αυτό που αξίζει τον κόπο να τονίσουμε είναι ότι -σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια- όχι μόνο στην περιφέρεια αλλά και στο κέντρο, σχεδόν όλα τα Μ.Μ.Ε. έχουν περάσει σε ολιγάρχες! Δεν υπάρχουν επαγγελματίες δημοσιογράφοι και αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι ότι η εργασία στον τύπο τείνει να εκλείψει. Όσοι εργάζονται ακόμη, έχουν μείνει με τους χειρότερους μισθούς που μπορεί να φανταστεί κανείς, ενώ υπάρχουν και εκείνοι που ούτε αυτούς παίρνουν. Γιατί είναι άλλο πράγμα να έχεις μια εργασία και να παίρνεις κάποια χρήματα και άλλο να δουλεύεις και να σου χρωστάνε πέντε και δέκα μισθούς». Και εστιάζοντας στην περιοχή μας, συνεχίζει: «Στη Θράκη τα πράγματα είναι πιο περίεργα. Κατ’ αρχήν απορεί κανείς πώς συντηρούνται τα τόσα πολλά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης που υπάρχουν. Είναι τόσο πολλά που δεν εξηγείται με την κοινή λογική το αν και πώς θα μπορούσαν να συντηρηθούν –τουλάχιστον τα έντυπα- από τους ανθρώπους που αγοράζουν την εφημερίδα! Δεν μπορεί να υπάρχουν σε μια πόλη σαν την Ξάνθη ή την Κομοτηνή δέκα-δεκαπέντε εφημερίδες που δεν τις διαβάζει κανείς αλλά βγαίνουν! Ξέρουμε καλά ότι όλα αυτά τα χρόνια όλα αυτά τα Μ.Μ.Ε. λειτούργησαν για ειδικούς (εθνικούς) λόγους και δεν εξαιρώ και τα μειονοτικά. Προφανώς το σύστημα θέλει να συντηρεί αυτές τις εφημερίδες γιατί από μέσα τους περνάει τη γραμμή που θέλει. Το ζήτημα είναι για πόσο καιρό θα συνεχιστεί αυτό και για πόσο καιρό θ’ αντέξει και η κοινωνία, αφού τα περισσότερα αντέχουν γιατί υπάρχει κάποιος κόσμος που εν μέρει τα στηρίζει. Είναι και αυτό ένα μεγάλο θέμα, από πού προέρχονται τα χρήματα σε εφημερίδες που δεν διαβάζονται, δεν έχουν πολλούς συνδρομητές ή αναγνώστες και φυσικά δεν συντηρούνται από τα φύλλα που πουλάνε. Άρα υπάρχουν άλλοι τρόποι και ένα μέρος του πράγματος φαίνεται κάθε φορά που υπάρχει κάποια κρίση ή που έχουμε εκλογές».

Η συνομιλία μας κλείνει με τον συνάδελφο να λέει: «Τέλος, να θυμίσουμε ότι τα περισσότερα από αυτά τα μέσα ενημέρωσης είναι πλέον οικογενειακές επιχειρήσεις. Σε καλές περιόδους έπαιρναν και κάποιους εργαζόμενους με κάποιο μισθό, αλλά με αφορμή την κρίση βρήκαν την ευκαιρία να απολύσουν τον όποιο “ξένο” λέγοντας ότι “δεν βγαίνουν” και να κρατήσουν την οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά με τα ίδια χρήματα, χωρίς χαμένα έσοδα…».

 

Σχολίασε

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *