Με την πρώτη σταγόνα της βροχής δε σκοτώθηκε το καλοκαίρι, γιατί απελπισμένο, απλά ακολούθησε μια πυροβολημένη άνοιξη, πνιγμένη στη βροχή.

Ακολουθία ενός παράξενου, ύπουλου χειμώνα. Θερμού, παραπλανητικού και για μερικούς παραπλανημένους, ίσως και φερέλπιδος.. Ένα καλοκαίρι, ήδη πληγωμένο θανάσιμα. Που τώρα ξενυχτά τρεμάμενο. Που απρόβλεπτα εκλήθη να αντιμετωπίσει τόσο πολλά, ακραία καιρικά φαινόμενα. Γκρίζο, βροχή και συννεφιά. Ένα θέρος που κάποιος το ακύρωσε. Ποιος; Κι ένα ακυρωμένο καλοκαίρι είναι ένα πλήγμα αμελητέο που πρέπει να περάσει σχεδόν απαρατήρητο και να ανακυκλωθεί σε ένα από εκείνα τα τεράστια χωνευτήρια που τα βλέπουμε στημένα στις γειτονιές όλου του τόπου; Αυτά που γίνονται ολοένα περισσότερα ακόμη και από τους κάδους των απορριμμάτων;

Κι εκείνο, το καλοκαίρι, πώς να κλείσει μάτι μέσα σε τόση αγωνία; Ο καιρός σηκώνει τους ώμους αδιάφορα: «Βγάλτα πέρα μόνο σου. Διάβασε λίγη ιστορία αν θες να μάθεις το πώς… Κι αν νομίζεις πως μπορείς να βρεις τον τρόπο άλλαξε ό,τι μπορείς».

Αλλά μένει ολομόναχο. Αδύναμο, ανήμπορο και εν τέλει, ίσως μάλλον αδιάφορο. «Έτσι κι αλλιώς εγώ θα λήξω όπου να ‘ναι», αντιπαραθέτει στη συνείδησή του. Ίσως να έχει κι αυτό θητεύσει για κάποιο τέρμινο στη σχολή του «ζαμαν φου». Τι το νοιάζει το καλοκαίρι… Θα διαγράψει την πορεία του και θα μας χαιρετίσει. Κι έπειτα είναι εξακριβωμένο πως ευθύνη δεν έχει καμιά. Είναι όλη δική μας.

Κι εμείς, αναμφισβήτητα, κάναμε ό,τι μπορέσαμε για να το ρημάξουμε. Κι αυτό κι όλες τις εποχές. Και όλο μας το βίο. Με χίλιους τρόπους. Γνωστούς τοις πάσι. Όμως «naturam expelles furea, tamen usque recurret» έλεγε ο Οράτιος. «Και με ένα δικράνι να διώξεις τη φύση εκείνη θα ξαναγυρίσει τρέχοντας». Στην καμένη γη μας, στις αποτεφρωμένες πλαγιές των βουνών μας, πλάι στις ρίζες των πεθαμένων πεύκων, βλέπεις να αναγεννιέται η φύση και μικρά φυτά, με τρυφερά πράσινα βελονάκια να αναφύονται. Κι εμείς μετά, με πείσμα τα ξανακαίμε. Κι η μάνα φύση επιστρέφει. Ως τιμωρός πια κι ως Θεία Δίκη. Νέμεσις. Κι η ευθύνη επιμερισμένη. Εξ άλλου μια αλυσίδα είναι όλα κι όλα αλληλένδετα.

Τι όνειρα θερινής νυχτός μπορεί άραγε να κάνει κανείς με «ante portas» ένα θερμό φθινόπωρο; Από αυτά που είναι επικίνδυνα για τη ζωή σε όλες της τις μορφές…

«Πώς αυτό το κακό θα τελειώσει, ψάξτε να βρείτε μοναχοί σας… Πήγαινε ψάξε, αγαπητό κοινό, μια κατάλληλη λύση πρέπει να υπάρχει. Πρέπει, πρέπει, πρέπει!». Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Κ. Σ.

 

Σχολίασε

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *