Θα ήθελα να παραθέσω μια πρόσφατη εμπειρία από το Πολυτεχνείο της Ξάνθης. Κατά την διάρκεια της ταξικής πάλης, της συνεχούς πάλης των αντιθέτων, καλούμαστε να δώσουμε αγώνες, αγώνες για την ζωή μας, για τα δικαιώματα μας, για τις ελευθερίες μας και για την ανατροπή αυτού του σάπιου και εκμεταλλευτικού συστήματος.

Οι αγώνες αυτοί θα δώσουν τις απαραίτητες νίκες που χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε να ελπίζουμε, να βελτιώνουμε την ζωή μας αλλά κυρίως να συγκροτούμε τους όρους για τους αγώνες του αύριο. Όμως στο πρόγραμμα –όχι το μεταβατικό- είναι και οι ήττες, ήττες που είτε μπορούν να εξηγηθούν σύμφωνα με τους δυσμενείς όρους σήμερα στο κίνημα (περισσότερα σε λίγο) είτε από λάθος προσεγγίσεις και εκτιμήσεις.

Αυτές οι ήττες δεν θα πρέπει να μας απογοητεύουν αλλά να μας σφυρηλατούν έτσι ώστε να είμαστε πιο “σκληροί” στους αγώνες που δίνουμε, πρέπει να ζητάμε νέες εμπειρίες, νέα συμπεράσματα, να μπαίνουμε στους αγώνες και να γινόμαστε όλο και πιο σοφοί, να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και να τα διορθώνουμε.

Όμως τι χαρακτηριστικά έχουν αυτοί οι αγώνες που καλούμαστε να δώσουμε; Πού αποσκοπούν; Σε ποιον βασίζονται και τι πολεμάνε; Όλα αυτά είναι ερωτήματα που ανέκαθεν απασχολούσαν την αριστερά, όλο το φάσμα της, από τη ρεφορμιστική-διαχειριστική μέχρι την επαναστατική. Όμως επειδή τα ζητήματα της αριστεράς δεν μπορώ να τα παραθέσω σε ένα άρθρο και ούτε είχα σκοπό να γενικολογήσω για την αριστερά, θα ήθελα να σταθώ σε ένα από τα ποιο σημαντικά ερωτήματα που έχει να απαντήσει η αριστερά. “Ποιος;”. Ποιος θα παλέψει ενάντια στο νέο λύκειο; Ποιος θα παλέψει ενάντια στις διαγραφές και στον νομό πλαίσιο; Ποιος θα παλέψει ενάντια στο Ν.4250 για την αξιολόγηση; Ποιος θα παλέψει ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και τις ιμπεριαλιστικές προσταγές; Ποιος θα έρθει σε σύγκρουση με το σύστημα; Θα είναι μια κυβέρνηση της αριστεράς; Μια αριστερή αντιπολίτευση πού θα πιέζει από τα αριστερά; Ένα κόμμα που θα κάνει αγώνες μόνο του μέχρι να συγκροτηθούν οι όροι για την λαϊκή εξουσία; Μια ομάδα “συλλογικότητα πεφωτισμένων” η οποία θα κάνει υπομονή μέχρι ο κόσμος να καταλάβει την αποψάρα της; Ή θα είναι το πραγματικό επαναστατικό υποκείμενο; Ο λαός, οι μαθητές, οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι; Ανάλογα με την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα -σε συνδυασμό με την απάντηση στο τι καλείται να απαντήσει γενικά όσον άφορα το σύστημα, τη φάση του και την προοπτική που θα δώσει– προκύπτει το τι θα ζυμώσει η κάθε δύναμη (εάν διαλέξει να ζυμώσει) στον κόσμο. Βλέποντας τις δυσμενείς συνθήκες που υπάρχουν στο κίνημα, προϊόν της απογοήτευσης που έφεραν οι καταρρεύσεις των σοσιαλιστικών καθεστώτων μαζί με την επίθεση του συστήματος αλλά και σε συνδυασμό με την παρέμβαση της αριστεράς, προκύπτει ξεκάθαρα το ζήτημα της παρέμβασης στην εργατική τάξη και τον λαό ώστε να συγκροτηθεί σε επίπεδο συνείδησης με ταξικά χαρακτηριστικά έτσι ώστε να μπορέσει να αναγνωρίσει την αδικία αυτού το εκμεταλλευτικού συστήματος, το ταξικό του συμφέρον και την αναγκαιότητα ανατροπής του συστήματος.

Όλα αυτά όμως δεν αποτελούν προϊόν μιας ολοκληρωμένης παρέμβασης η οποία άμα γίνει ολοκληρωμένα θα μπορέσει να σπάσει κατάλοιπα δεκαετιών και να οδηγήσει στη συγκρότηση επαναστατικού κινήματος. Θα πρέπει κάθε φορά να αναγνωρίζουμε την δοσμένη κατάσταση στην οποία βρίσκεται το κίνημα αλλά και το σύστημα και με βάση και την άποψη μας να ζυμώνουμε τις απαραίτητες ιδέες και απόψεις (συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης που έλεγε και ο Βλαδίμηρος*). Όποτε προκύπτει η αναγκαιότητα να γίνει η σύνδεση της επίθεσης που δέχεται ο λαός και η νεολαία με το σύστημα και με τους μηχανισμούς του. Να μπορέσει η αριστερά να δείξει στο μαθητή ότι το Νέο Λύκειο δεν είναι απλά μια κακή επιλογή της κυβέρνησης, να δείξει στον εργαζόμενο ότι τα μνημόνια δεν είναι μεταρρυθμίσεις που θέλουν το καλό της χώρας, να καταφέρει να δείξει πως η πολιτική των ιμπεριαλιστών περνά μέσω των εξαρτημένων “εταίρων” τους -την ελληνική αστική τάξη- και έρχεται να βυθίσει όλο και περισσότερο τον λαό στην φτώχεια και την εξαθλίωση. Να καταφέρει να συνδέσει την καθημερινότητα με το σύστημα και να προάγει την ανάγκη πάλης ενάντια σε αυτό.

Και όλα αυτά με φέρνουν στον λόγο που ήθελα να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο, στο ζήτημα των διαγραφών στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Νομίζω ότι είναι περιττό να κάνω επιμέρους τοποθέτηση για το ζήτημα των διαγραφών. Όχι άπλα με έχουν καλύψει οι συναγωνιστές μου αλλά θεωρώ τι ο λόγος που γράφω σήμερα δεν είναι ούτε για να πολεμήσω την συστημική άποψη της ΚΝΕ (“Να μη διαγραφεί κανείς που παλεύει να τελειώσει τις σπουδές του!”) ή την πρόταση του Σύριζα για διαγραφή μονό όσων δεν εγγράφονται σε δύο συνεχόμενα εξάμηνα. Σκοπός είναι να αναδείξω τις αντίθετες απόψεις που προκύπτουν όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα δημιουργηθεί κίνημα (όσοι φυσικά θέλουν κίνημα και είναι έτοιμοι να αναλάβουν τις απαραίτητες ευθύνες για αυτό) ενάντια στις διαγραφές αλλά και γενικότερα στο νόμο πλαίσιο και στην επίθεση τους συστήματος – εκτός εάν έχουμε αυταπάτες ότι με βάση τα χαρακτηριστικά του κινήματος σήμερα το επίδικο που τίθεται είναι να αποφασίσουν οι σύλλογοι για τον χαρακτήρα του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος και για την ανάγκη ανατροπής του.

Σε αυτά τα πλαίσια ως Αγωνιστικές Κινήσεις είχαμε κάνει ένα ανοιχτό κάλεσμα σε όλους τους φοιτητές άλλα και στις δυνάμεις που θέλουν να παλέψουν ενάντια στις διαγραφές και στο προχώρημα του αγώνα εναντίον τους. Όλα αυτά στα πλαίσια της ζύμωσης του κόσμου για την αναγκαιότητα κατανόησης της φύσης των διαγραφών και την ανάγκη πάλης ενάντια τους αλλά και την κουβέντα μεταξύ δυνάμεων στα πλαίσια της κοινής δράσης η οποία μπορεί να οδηγούσε σε μια κοινή συμπόρευση όσον αφορά το ζήτημα των διαγραφών. Το αποτέλεσμα; Μικρή συμμετοχή κόσμου (αλλά ενεργή) με βάση την εξεταστική αλλά και την γενικότερη κατάσταση του κινήματος και η συμμετοχή από τις δυνάμεις περιορίστηκε σε δυο αντιπροσώπους από την Ε.Α.Α.Κ. Οι οποίοι ήρθαν να μας ανακοινώσουν ότι το μάζεμα αυτό είναι διασπαστικό γιατί οι κουβέντες αυτές πρέπει να γίνονται μόνο στις γενικές συνελεύσεις –γνωστή η άποψη τους ότι ΟΛΗ η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις. Και πριν πω την δικιά μου άποψη πάνω στο θέμα, θα ήθελα να παραθέσω την ερώτηση που έκανε μια ανένταχτη συναγωνίστρια –αφού φυσικά είχαν φύγει οι συναγωνιστές από την Ε.Α.Α.Κ. στα πρώτα πέντε λεπτά. Ποια ήταν η ερώτηση; «Γιατί αυτό είναι διασπαστικό;».

Γιατί να είναι διασπαστικό άραγε; Γιατί να μην έχουν το δικαίωμα ανένταχτοι αγωνιστές να κουβεντιάσουν με δυνάμεις αλλά και μεταξύ τους για ζητήματα εντός και εκτός του πανεπιστημίου; Γιατί να μην μπορούν δυνάμεις στα πλαίσια της κοινής δράσης να συσπειρώνονται μετά από μια διαδικασία συνδιαμόρφωσης κάτω από μια κοινή άποψη η οποία θα έχει σκοπό την συγκρότηση αγωνιστικού κινήματος; Γιατί να μην μπορούν οι φοιτητές να νιώθουν πιο ενεργοί και να συμμετέχουν σε πρωτοβουλίες με τις οποίες συμφωνούν με το πολιτικό πλαίσιο και έχουν συμμετάσχει στην συνδιαμόρφωσή του; Γιατί η ζύμωση πρέπει να γίνεται ΜΟΝΟ μέσα στις γενικές συνελεύσεις (όργανο το οποίο θεωρώ από τα ποιο ισχυρά των φοιτητικών συλλογών);

Θα προσπαθήσω να απαντήσω στην συναγωνίστρια όσο πιο απλά μπορώ, γιατί αυτό είναι διασπαστικό. Τι να το κάνουμε το κίνημα εάν δεν έχουμε αυτοδυναμία στα διοικητικά συμβούλια, τι να το κάνουμε το κίνημα εάν στις συνελεύσεις δεν βγαίνουν οι πλαισιάρες μας με τα 40 bullet που μιλάνε για «Όχι στράτευση στα 18» και πουθενά για διαγραφές, τι να κάνουμε την διάθεση του κόσμου για κουβέντα εάν δεν είναι κομμένη και ραμμένη στα μετρά μας, τι να κάνουμε την κοινή δράση εάν δεν έχουμε καταλήξει το πως θα περάσουμε στην άλλη κοινωνία, τι να κάνουμε τον αγώνα ενάντια στις διαγραφές εάν δεν κάνουμε αγώνα για να μην μπουν οι επιχειρήσεις στο πανεπιστήμιο** , τι νόημα έχουν οι αγωνιστικές δράσεις εάν δεν έχουν σφραγίδα διοικητικού συμβουλίου; ***

Τι κίνημα θέλουμε λοιπόν “συναγωνιστές”, κίνημα το οποίο θα σηκώνει το χέρι του στις συνελεύσεις για την πλαισιάρα μας η οποία έχει λύσει όλα τα προβλήματα του μαρξισμού-λενινισμού και δεν θα έχει κατανοήσει ούτε τα μισά από αυτά που λέμε; Κίνημα το οποίο θα στηρίζει στα λόγια και στα ψήφια αλλά δεν θα κατεβαίνει στους δρόμους για να παλέψει; Κίνημα το οποίο δεν θα έχει λόγο και άποψη άλλα απλώς θα ακούει τι του λένε οι παρατάξεις ότι τον νοιάζει; Κίνημα που ακολουθεί και δεν πρωτοπορεί;

Ε, ΟΧΙ “συναγωνιστές” εμείς αυτά τα εικονικά δεν τα θέλουμε! Τι να την κάνουμε μια αγωνιστική απόφαση σε μια συνέλευση εάν δεν έχει ζυμωθεί τίποτα ουσιαστικό! Τι να κάνουμε τις καταλήψεις εάν τις τρέχουν μόνο οι παραταξιακοί, τι να κάνουμε τις αλλαγές στους συσχετισμούς ενός διοικητικού συμβουλίου εάν δεν αντικαθρεπτίζονται πραγματικά στον κόσμο; Τι να το κάνουμε ένα κίνημα που μένει στην συναίνεση αλλά όχι στην δράση; Εμείς θέλουμε κίνημα αγωνιστικό και μαχητικό, το οποίο θα έχει κατανοήσει πραγματικά την φύση της επίθεσης και των προβλημάτων που δημιουργεί και θα κατανοεί την ανάγκη της πάλης ενάντια σε αυτά! Θα αντιστέκεται ενάντια σε αυτά και θα κατανοεί καλύτερα την φύση του συστήματος ζυμώνοντας παράλληλα μέσα του την ανάγκη ανατροπής του. Δεν θα βασίζεται σε αγωνιστικά bullet αλλά σε αγωνιστικές απόψεις. Θα μιλάει με τις παρατάξεις και αυτές θα μιλάνε μαζί του, στη συνέλευση του συλλόγου, του έτους, μέσα στο μάθημα, στον καφέ αλλά και στο τσίπουρο το βράδυ. Θα νιώσει το θέμα την πολιτικοποίησης δικό του και όχι των παρατάξεων. Θα νιώσει τη γενική συνέλευση σαν δικό του όργανο στο οποίο παλεύει και δεν έχει παθητικό ρόλο! Θα νιώσει το ζήτημα των διαγραφών σαν ζήτημα στο οποίο εάν δεν παλέψει ο ίδιος τότε θα είναι σαν να μην έχει παλέψει καθόλου.****

Η αλήθεια είναι ότι μακρηγόρησα αρκετά… Οι αντιλήψεις που επικρατούν στην αριστερά είναι πολλές και η κάθε μια έχει διαφορετική έκφραση αλλά την ίδια πηγή. Την ανικανότητα της αριστεράς να πιστέψει στις δυνάμεις του κόσμου και των λαών να ανατρέψουν αυτό το σάπιο και εκμεταλλευτικό σύστημα αλλά και να πάρει τις ευθύνες να διεκπεραιώσει μια τέτοια αντίληψη. Την αντίληψη η οποία λέει ότι όλη η ιστορία των ταξικών κοινωνιών έχει προκύψει από την πάλη των αντιθέτων, την πάλη των λαών με τους εκμεταλλευτές τους, τον αγώνα των “κάτω” με τους “πάνω”. Ποιο είναι λοιπόν το χρέος μιας επαναστατικής αριστερής δύναμης; Να μπορεί να αναγνωρίσει μετά από διαλεκτική ανάλυση τις εκάστοτε αντιθέσεις που διέπουν μια κοινωνία και να ζυμώνει τον κόσμο και τους λαούς στην βάση της άρσης τους.

Υ.Γ.1 Ξέρω ότι το άρθρο αυτό ανοίγει πολλά ζητήματα και για την αριστερά και για τον ρόλο της άλλα και για το σε ποια κατάσταση βρίσκεται το σύστημα, αλλά υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να τα απαντήσω σε επόμενα άρθρα.

Υ.Γ.2 Στα πλαίσια της ανάλυσης μου για την εικονικότητα των κινημάτων χωρά και το “επίκαιρο” ζήτημα του φασισμού για το οποίο ετοιμάζω άλλο άρθρο.

Υ.Γ.3 Όποια αντιπαράθεση γίνεται, γίνεται με υγιείς προθέσεις, στη βάση μιας γενικότερης συγκρότησης της αριστεράς, κόντρα σε αντιλήψεις “Όλοι ενωμένοι” αλλά στη βάση της ουσιαστικής κοινής δράσης.

*Όταν ο Λένιν έκανε κριτική στον Ούγγρο κομμουνιστή Μπελ Κουν, είπε ότι αυτός «παρακάμπτει τελείως το βασικότερο. Παρακάμπτει αυτό που αποτελεί την ουσία, τη ζωντανή ψυχή του μαρξισμού: τη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» Β.Ι. Λένιν «Κομμουνισμός».

** Αντιλήψεις περί επιχειρηματικού πανεπιστημίου, που είναι αταξικές και δεν αναγνωρίζουν τον ρόλο του πανεπιστημίου στο εποικοδόμημα.

*** Μπαίνει αστερίσκος εδώ με βάση την Α.Σ.Ο.Ε.Ε. που επί της ουσίας με τα γεγονότα που έγιναν στις εκλογές δεν υπάρχει σύλλογος.

πηγή: Resistancetoujours

 

Σχολίασε

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *