Ένα κερασάκι ακόμη στην τούρτα που με σπουδή προετοιμάζουν και σερβίρουν παλαιοί και νέοι γραφικοί. Οι πρώτοι με την αγωνία μην χάσουν κατεστημένα προνόμια και οι δεύτεροι με την ορμή και τον θόρυβο άδειων (οι γεμάτοι δεν κάνουν τόσο θόρυβο) τενεκέδων που παρασέρνουν οι νέοι άνεμοι…

Αρχικά κατάπιαν τις γλώσσες τους και στη συνέχεια ξεροκαταπίνουν και προσπαθούν να ψελλίσουν μισόλογα για την τιμή των όπλων, οι δήθεν ερμηνευτές μα στην πραγματικότητα διαμορφωτές της “κοινής γνώμης”. Αυτοί που έβλεπαν μπροστά ή κοντά στην κορυφή τη Νέα Δημοκρατία, αυτοί που έβλεπαν ακόμη και έδρα για τους νεοναζί της Ξάνθης, αυτοί που έβλεπαν καλή πορεία για όλα τα απάρτια του συντηρητικού τόξου σε βουνό και κάμπο. Δια να μην διαταραχθούν η τάξις και η ασφάλεια.

Όμως, το μεγάλο πρόβλημα των καιρών δεν είναι αυτοί…

Μια λαϊκή παροιμία λέει ότι “θέλει η πουτάνα να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει”. Κι ο Milan Kundera συμπλήρωνε ότι “είναι πολύ πιο άνετο να μισείς μαζί μ’ έναν εξουσιαστή τον αδύνατο, παρά να μισείς μαζί μ’ έναν αδύνατο τον εξουσιαστή”…

Τι κι αν κάποιοι λουφάζουν στις τρύπες τους όπως κάθε καλό φίδι τον Σεπτέμβρη; Τι κι αν η θέση του τύπου είναι απέναντι στην (οποιαδήποτε) εξουσία και όχι η αναγόρευσή του σε σιτιζόμενο και παρακοιμώμενο στο πρυτανείο της; Τώρα ξεπηδά το νέο κατεστημένο, οι νέο-γραφικοί! Με αποστομωτική αυθάδεια, χωρίς καμία αίσθηση του μέτρου, χωρίς μνήμη, χωρίς ex opere operato αυτοκριτική, λες και προήλθαν από παρθενογένεση! Λες και δεν αφήνει καθένας το καταγεγραμμένο και ανεξίτηλο αποτύπωμά του σε κάθε βήμα της διαδρομής του…

Με την ίδια ευκολία που αυτοαναγορεύονταν σε αρχιερείς χθεσινών εξουσιών, σήμερα τις κατηγορούν, τις θεωρούν κάτι μακρινό, ελίσσονται και αναζητούν νέα, φρέσκα κοκαλάκια για να γλείψουν. Αναγορεύονται θλιβερά σε δεσποινίδες επί των τιμών, αφού πρώτα γλείφουν χυδαία και φτηνιάρικα τους κατόχους τους που φυσικά βολεύονται από αυτό το do ut des (δίνω και δίνεις) που θεσμοθέτησαν οι ομόλογοί τους Λατίνοι.

Οι νέο-“αριστεροί” δεν έχουν την παραμικρή ιδεολογική συγκρότηση. Πού να τη βρουν; Δεν μετείχαν ποτέ της αριστερής παιδείας, κατέβηκαν κάποτε σε μία πορεία (κι αυτό για ευνόητους λόγους…) και έχουν να το λένε, δεν έχουν διαβάσει ούτε μια αράδα. Απολύτως προφανές σε κάθε κείμενό τους, σε κάθε κίνηση. Άλλωστε, αν απλά και μόνο είχαν διαβάσει κάτι, δεν θα ήταν σ’ αυτό το ελεεινό ηθικό και ιδεολογικό χάλι… Η αριστερά είναι (ή ήταν…) πρώτιστα ηθική και διανοητική συνέπεια με σαφέστατο ταξικό και κοινωνικό πρόσημο, που δεν χωράει άξεστους αστούς γενίτσαρους. Ακουστά έχουν κάποια ονόματα, από τον Μαρξ μέχρι τον Μπαντιού και από τον Λένιν μέχρι τους προσαρμοσμένους στις επιταγές των καιρών ευρωλάγνους “αριστερούς” που έστειλαν στρατιές αγωνιστών στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Και αναγάγουν σε ιδεολογία τούτη την αμάθεια, το χυδαίο χιούμορ της σιελόρροιας, την προσωπική βόλεψη.

Από τέτοιους λαθρεπιβάτες έφτασε η αριστερά αρχικά στον αποδεκατισμό της και στη συνέχεια στη σημερινή προδοτική προς τις μάζες νέο-“αριστερά”. Πριν από μερικές δεκαετίες, κάτι τέτοιους η αριστερά τούς έπνιγε στη χλεύη αν δεν… τους εκτελούσε. Ψιλά γράμματα για κάποιους…

Το ερώτημα (αν υπάρχει) είναι ποιο ακριβώς είναι το νέο –πέρα από τον φριχτό τρόπο διασκέδασης- που κομίζουν;

 

Σχολίασε

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *