Υποθήκες

  Το ύψος του ανθρώπου ξεκινάει από τα πόδια και φτάνει μέχρι το κεφάλι. Από εκεί και πάνω ξεκινάει το ανάστημά του. Αργύρης Χιόνης    

Υποθήκες

Και τώρα να μ’ επιτρέψεις φίλε μου να γενικεύσω.

Έχεις ευαισθησία, μια ψυχικήν ευγένεια και τάλαντο

πιο δυνατό απ’ ό,τι ο ίδιος φαντάζεσαι

και όχι μόνο στη φιλολογία.

Μονάχα ο τρόπος που συμπεριφέρεσαι με τον εαυτόν σου

για ανάξια ανταλλάγματα

φοβούμαι μη σε βλάψει σε όλα.

Βους πλέκων ιάμβους

Τι έχει η Πεντέλη και βογκά, ο Υμηττός και κλαίει;

Τι έχουν και οργίζονται τόσο πολύ οι ραγιάδες;

Τέτοια ξευτίλα δεν χωρά σ’ ολάκερη την πλάση

να είναι έξω οι λαγοί και μέσα οι γερακίνες

Υπόμνηση

Άνοιξε το παράθυρο της καρδιάς σου.

Άνοιξέ το στους ξεριζωμένους μετανάστες

που σε κοιτούν με βλέμμα κυνηγημένου αγριμιού.

Άνοιξέ το στους άνεργους

που χάνονται στις ψευδαισθήσεις των υποσχέσεων

για μια ακτίνα ήλιου.

Παλαιστίνη

Εγώ δεν μισώ τους ανθρώπους, κανέναν δεν κλέβω μα αν πεινάσω τρώω τη σάρκα του σφετεριστή μου. Φυλάξου. Από την πείνα μου φυλάξου κι απ’ την οργή μου. Mahmoud Darwish  

Υποθήκες

Αυτοί δεν είναι οι δρόμοι που γνωρίσαμε

αλλότριο πλήθος έρπει τώρα στις λεωφόρους

άλλαξαν και των προαστίων οι ονομασίες

υψώνονται άσυλα στα γήπεδα και στις πλατείες.

Υποθήκες

Μοχτάει σκληρά και δεν σηκώνει μύτη και οικονομάει το χρήμα του σοφά στα εξήντα του αγοράζει κάποιο σπίτι και μπαίνει μες στο σπίτι και ψοφά. Ασημάκης Πανσέληνος  

Πόσο βολικό…

Στ’ αλήθεια πόσο βολικό, πόσο γλυκό για όλους μας που το κορίτσι του Άντερσεν με τα σπίρτα κάθισε στο ρείθρο του δρόμου και απλώς έκαψε τα σπίρτα της, γυρεύοντας στις φλόγες τη γιαγιά της κι έπειτα πέθανε από το κρύο – σωστότερα: ψόφησε από το κρύο.

“Ποιητικής α(η)δείας” συνέχεια

Με τη σημείωση “αφιερωμένο στον κ. Κουράκη, χωρίς κανένα σεβασμό. Εμπνευσμένο από ένα από τα τερατουργήματά του“, λάβαμε από αναγνώστρια το ακόλουθο… ποίημα:

Ένα Χριστουγεννιάτικο δώρο: εκατό χρόνια από τη γέννηση του Χάρβεϊ Τζάκινς

«Πολλούς σημαντικούς ανθρώπους τους γνωρίζουμε χωρίς να τους έχουμε συναντήσει ποτέ. Ένας τέτοιος «φίλος» μου είναι ο Χάρβεϊ Τζάκινς, που το 2016 συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τη γέννησή του. Ήθελα να του αφιερώσω ένα κείμενο. Η ευκαιρία μου δόθηκε όταν ήρθε στα ηλεκτρονικά χέρια μου η μετάφραση ενός θαυμάσιου χριστουγεννιάτικου ποιήματος/δώρου σε όλους/όλες μας» γράφει με τον παραπάνω τίτλο ο Θανάσης Μουσόπουλος, παραθέτοντας τα εξής: